ΕΡΕΙΠΙΑ

2011-02-28T18:43:00.002-04:00

Μαυροπούλια στον υπόγειο

2011-01-26T16:18:00.002-04:00

Εμπνευσμένο από την ανάρτηση της Άστρια

Ένας εφιάλτης του Καντάβρ

2010-12-23T17:39:00.002-04:00

Ξημερώματα, το ξενυχτισμένο Καντάβρ και ο κόκκινος αρουραίος κατάφεραν να μπουν επιτέλους στην κουζίνα του σπιτιού τους, το οποίο έχει καταληφθεί από Κινέζους χονδρεμπόρους. Οι Κινέζοι δούλευαν πυρετωδώς όλη τη νύχτα, προκειμένου να προμηθεύσουν όλους τους πελάτες τους με γιορτινά εμπορεύματα. Έμποροι από όλη τη γη κατέφθαναν με κάθε είδους όχημα και παραλάμβαναν μικρά και μεγάλα κιβώτια, ενώ το Καντάβρ και ο αρουραίος τριγύριζαν νηστικοί και ξεπαγιασμένοι στα γύρω ερείπια.

Όταν πια οι έμποροι έφυγαν, το Καντάβρ και ο αρουραίος βρήκαν στην κουζίνα ένα σωρό κινέζικα, πακιστανικά και αφρικανικά μισοφαγωμένα φαγητά και ανοιγμένες μπύρες. Είχαν φάει μόνο τα μισά και το Καντάβρ ήταν ήδη χορτάτο, αλλά ο αρουραίος επέμενε ότι αφού αποκλείστηκαν από το σπίτι τους εξαιτίας των Κινέζων, έπρεπε για αντιστάθμισμα να φάνε όλα τα φαγητά.

Βαρυστομάχιασαν, κοιμήθηκαν μέσα σε ένα ντουλάπι και το Καντάβρ είδε έναν εφιάλτη. Είδε πως ξύπνησε στο κεντρικό παζάρι, ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και την Ακαδημία, μέσα σε ένα μπόγο. Φαίνεται πως είχε μεταφερθεί κατά λάθος μαζί με τα εμπορεύματα. Πιο πέρα είδε μερικούς εμπόρους που είχαν πιάσει τον αρουραίο, γιατί ήξεραν λέει μια καταπληκτική συνταγή για κόκκινο αρουραίο τηγανητό με καυτερό κόκκινο πιπέρι. Το Καντάβρ ήθελε να πάει να τον σώσει αλλά δεν μπορούσε ούτε να κουνηθεί, ούτε να μιλήσει. Μάλιστα, διαπίστωσε με τρόμο πως δεν ήταν απλώς μέσα στο μπόγο, αλλά αυτό το ίδιο είχε μεταμορφωθεί σε μπόγο.

Άνθρωποι περνούσαν συνέχεια πάνω και γύρω από το Καντάβρ, που φοβόταν ότι κάποιος θα το αρπάξει και θα το απλώσει στο πεζοδρόμιο. Έτσι βασανιστικά πέρασε το πρωί, το μεσημέρι και το απόγευμα. Νύχτωσε και η κίνηση πρώτα μεγάλωσε και μετά άρχισε να αραιώνει. Το Καντάβρ είχε μουλιάσει από την υγρασία και ήταν γεμάτο πατημασιές. Οι έμποροι σιγά σιγά άρχισαν να φεύγουν, κάποιοι νυχτόβιοι ήρθαν και έψαξαν τα σκουπίδια και μετά έφυγαν, μερικοί άλλοι ξάπλωσαν να κοιμηθούν σε διάφορες γωνίες. Τελικά επικράτησε ερημιά και ησυχία. Το Καντάβρ στην αρχή χάρηκε, αλλά μετά άρχισε να νιώθει φοβερή μοναξιά. Επιπλέον αισθανόταν πικρό παράπονο που κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του, και ξύπνησε με δάκρυα στα μάτια.

Τοπίο με πεινασμένο Καντάβρ

2010-12-07T14:01:00.002-04:00

Νυχτερινή πολυλογία του Καντάβρ

2010-10-19T16:55:00.000-04:00

Το Καντάβρ είχε φάει πολύ και του ήρθε μια ακατανίκητη επιθυμία για κουβέντα και κοινωνικές επαφές. Έκανε μια μικρή βόλτα και πέτυχε το φάντασμα με τα μακριά μαλλιά και τη γάτα του. Επειδή δεν μπορούσε να σκεφτεί κάτι καλύτερο, άρχισε να τους περιγράφει τι θα έκανε αν γινόταν Δήμαρχος. Θα επέτρεπε σε όλους να πετούν σκουπίδια παντού, τα οποία δεν θα μεταφέρονταν σε χωματερές, ώστε να διευκολύνεται το έργο των ρακοσυλλεκτών. Όλα τα κτήρια θα αφήνονταν στην ησυχία τους να ρημάξουν, καθώς σε αυτή την κατάσταση πρασινίζουν ευκολότερα και δεν απαιτούνται άλλες οικολογικές επιδοτήσεις. Θα ακύρωνε όλα τα σχέδια για πάρκινγκ και εμπορικά κέντρα και θα επέτρεπε στους κατοίκους να κάνουν ό,τι θέλουν με τα πάρκα τους, να τα καθαρίζουν ή να τα βρωμίζουν μόνοι τους, να φυτεύουν ό,τι φυτά τους έρχεται βολικό και να μεταφέρουν εκεί τα παλιά τους έπιπλα. Τα πεζοδρόμια θα μετατρέπονταν σε ναρκωδρόμια και παζαροδρόμια με ειδική σήμανση, ενώ όσοι θα ήθελαν απλώς να περπατήσουν θα μπορούσαν να το κάνουν στο δρόμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα χωρίς να τους επιβληθεί πρόστιμο.

Το φάντασμα με τα μακριά μαλλιά δεν έδειξε να εντυπωσιάζεται από αυτές τις καινοτομίες και άρχισε να χτενίζει τα μαλλιά του, ενώ η γάτα του χασμουρήθηκε.

"Χτες έπιασα μια μεγάλη πέστροφα στις εκβολές του Κηφισού", είπε το Καντάβρ, και κέρδισε αμέσως την προσοχή του μισού ακροατηρίου του.

2010-10-03T15:57:00.000-04:00

Κύριε Ντόντο, το δείπνο σερβίρεται.

Περισυλλογή του Καντάβρ

2010-09-26T16:23:00.000-04:00

2010-09-14T19:10:00.000-04:00

Το Καντάβρ κατάφερε να φτιάξει ένα μεγαλοπρεπές σοκολατένιο γλυκό για να ευχαριστήσει τους Dodo, Άστρια, Μαριέλα και Κωνσταντίνο που του έκαναν την τιμή να το θυμούνται. Το πρόβλημά του είναι ότι δεν βρήκε πιατέλα και το γλυκό άρχισε να λιώνει. Ποτά και τσιγάρα δεν έχει γιατί τα ήπιαν και τα κάπνισαν όλα ο Αρουραίος και το Πλαστικό Μανεκέν.

Στο άντρο του καπνιστή

2010-09-12T19:04:00.000-04:00

Μια θεσούλα για το Καντάβρ

2010-09-09T09:18:00.000-04:00

Ούτε εκεί ήταν

2010-03-26T20:30:00.003-04:00

Στην Πάρνηθα

2010-03-08T17:59:00.003-04:00

Μερικές φωτογραφίες από το "Ξενία" (το Καντάβρ δεν ήταν εκεί και η τύχη του αγνοείται)

Νυχτερινές περιπλανήσεις του Καντάβρ

2009-12-01T12:56:00.001-04:00

Αφού κατάφερε να βγει από το κελάρι του (όπου είχε πέσει γιατί κοίταζε το χρυσό πόμολο της εξώπορτας, πίσω από την οποία βρισκόταν η τρύπα του σάπιου πατώματος) το Καντάβρ έκανε μια βολτίτσα. Ο θαλασσινός αέρας και η γαλήνη του Πειραιά του δημιούργησαν στοχαστική διάθεση, και έτσι άρχισε να καταστρώνει σχέδια εκδίκησης εναντίον του κόκκινου αρουραίου, τον οποίο θεωρούσε σφετεριστή του σπιτιού, του αυτοκινήτου, του λάπτοπ και του πλαστικού μανεκέν του.

Πρόσκληση

2009-11-16T07:43:00.000-04:00

Το εμβληματικό έργο "Περιμένοντας το Καντάβρ" πρόκειται -εκτός απροόπτου- να εκτεθεί σε ομαδική έκθεση του ιστοχώρου artspot.gr (κέντρο Pandou, Ψυρρή, Καραϊσκάκη 28, 26-29 Νοεμβρίου, απόγευμα). Εκεί θα βρίσκεται και η Μαριέλα.

Εν τω μεταξύ το Καντάβρ ζητά συγνώμη για την εξαφάνισή του από τους υπομονετικούς φίλους του, οι οποίοι παρακαλούνται να εξετάσουν το σχόλιό του στο προηγούμενο post για περαιτέρω εξηγήσεις.

Ελπίζει να βγει γρήγορα από εκεί που έχει πέσει και να τους επισκεφθεί στα blog τους
***

888

Μια θεσούλα για το Καντάβρ

2009-10-14T10:52:00.002-04:00

***

Το Καντάβρ στο Φάληρο

2009-10-03T09:44:00.009-04:00

***
***
Το πεινασμένο Καντάβρ άρχισε να περπατάει προς το Καραϊσκάκη, σκοπεύοντας να βρει κάποιο μισοφαγωμένο και ξεχασμένο λουκάνικο. Καθώς περπατούσε, στράγγιζε από το καφέ νερό και ξανάπαιρνε το φυσικό του χρώμα. Πρώτα έγινε άσπρο το κεφάλι του, μετά οι ώμοι και τα χέρια και μετά η κοιλιά. Τελικά, ήταν καφέ μόνο από τα γόνατα και κάτω. Όλη αυτή την ώρα άφηνε πίσω του λασπωμένες πατημασιές.

***

Μια σειρά προεκλογικά περίπτερα το χώριζαν από το γήπεδο. "Δεν πειράζει", σκέφτηκε το Καντάβρ, "θα περάσω τρέχοντας από μέσα και θα αρπάξω ό,τι ψηφοδέλτιο και φαγώσιμο προλάβω".

***

Όρμησε στο περίπτερο της Νέας Δημοκρατίας σαν καρχαρίας. Προκάλεσε χάος στο περίπτερο του ΛΑΟΣ και σοκ στου ΠΑΣΟΚ. Πέρασε σύριζα από το ΣΥΡΙΖΑ και κατέληξε λαχανιασμένο στο ΚουΚουΕ: εκεί βρήκε τον πεισματάρη γέρο που του έδωσε έναν κουραμπιέ!

***

"Εδώ είσαι κι εσύ, ζαγάρι", είπε ο πεισματάρης γέρος, αφήνοντας την παρτίδα σκάκι που έπαιζε και με ένα μεγάλο χαμόγελο, γιατί νόμιζε πως το Καντάβρ ετοιμαζόταν να ψηφίσει.

***

Το Καντάβρ έφυγε με γεμάτο στομάχι, μια σακούλα ψηφοδέλτια και μια φωτογραφική μηχανή, με την οποία φωτογράφισε το νέο του κατάλυμα.

*** ***

***

Στα λασπόνερα του Κηφισού

2009-09-24T13:45:00.004-04:00

Το Καντάβρ άνοιξε το καπάκι του ψυγείου του και ένα παγωμένο και γλυτσερό βρωμόνερο όρμησε μέσα τερματίζοντας οριστικά τη νιρβάνα του. Το μόνο που μπορούσε να κάνει το Καντάβρ, καθώς το ψυγείο του βούλιαζε ταχέως, ήταν να σκαρφαλώσει στην οροφή και να περιμένει το ναυάγιο σαν τον καλό καπετάνιο. Άρχισε να κολυμπάει μόνο όταν το νερό σκέπασε την κοιλιά του.

Βρέθηκε σε ένα κρύο ζουμί αποτελούμενο από βρωμιά, στάχτες διαλυμένες σε φραπέ, ξεπλυμένες επιθυμίες και πλαστικά ποτηράκια που επέπλεαν. Στωϊκά το Καντάβρ άφησε το ρεύμα να το παρασύρει μέχρι που μπόρεσε να γαντζωθεί κάτω από μια μεταλλική γέφυρα.

Δυσκολεύτηκε πολύ να βγει στη στεριά, γιατί είναι πολύ απορροφητικό και βάρυνε. Για τον ίδιο λόγο πήρε ένα χρώμα σκατουλί, με λίγο πράσινο της μούχλας στο κεφάλι και στα πόδια. Με τη σκέψη ότι βρισκόταν τόσο μακριά από το σπίτι του, άρχισε να κλαίει γοερά, ώστε να αδειάσει και από το περιττό νερό.

Το ξύπνημα του Καντάβρ

2009-09-20T16:48:00.005-04:00

Το Καντάβρ λυπάται πολύ που έλειψε τόσο. Ούτε χάθηκε, ούτε πήγε σε κάποιο μακρινό ταξίδι. Ήταν μέσα στο ψυγείο του, το οποίο είχε βάλει στην μπρίζα όπως κάθε καλοκαίρι, και κοιμόταν.

Δεν κατάλαβε τίποτα από ζέστη, σκόνη ή φωτιές και παραλίγο να έχανε και τις εκλογές (στις οποίες πηγαίνει πάντα για να μαζέψει ψηφοδέλτια, τα οποία χρησιμοποιεί για να ζωγραφίζει).

Όσο κοιμόταν είδε πολλά και διάφορα όνειρα. Στο τελευταίο από αυτά βρισκόταν χαράματα μέσα σε μια βάρκα και προσπαθούσε να τραβήξει κουπί προς μια ελεεινή προκυμαία, απ΄ όπου το παρακολουθούσαν κλαίγοντας μερικές σκοτεινές μορφές. Ωστόσο ένα απαίσιο ρεύμα γυρνούσε κάθε φορά τη βάρκα προς τα μέσα, και το Καντάβρ απομακρυνόταν όλο και περισσότερο στα βαθιά.

Το Καντάβρ ξύπνησε από το όνειρό του νιώθοντας ότι το ψυγείο του έπλεε σαν βάρκα. Ένιωθε αναποδογυρισμένο και με το ένα πόδι του μέσα σε παγωμένο νερό. Και τότε το Καντάβρ άνοιξε το καπάκι και...

Περιμένοντας το Καντάβρ

2009-06-19T17:24:00.000-04:00

888

Το Καντάβρ προτείνει

2009-05-23T12:59:00.005-04:00

...

Το κουρασμένο και απογοητευμένο Καντάβρ πήγε να βρει παρηγοριά στο Μουσείο (της Πόλεως των Αθηνών).

...

Τα μαύρα, γκρίζα, βιολετιά και ερημικά τοπία που εξετίθεντο εκεί, παγωμένα από τη (ζωγραφιστή) υγρασία λίγο πριν την αυγή, στάλαζαν μια γλυκιά σκοτεινιά στην παγωμένη του ψυχή.

...

Οι υπόλοιποι θαμώνες της έκθεσης, αφού απολάμβαναν τη γοητεία του ανοίκειου, επανέρχονταν στα κανονικά τους με κόκκινο ή άσπρο κρασί, στον κατάφωτο κήπο του Μουσείου.

...

Το Καντάβρ απέμεινε μόνο του και άρχισε να τραγουδάει:

"Μες το Μουσείο-

μες το Μουσείο-

μες το Μουσείο θέλω να μπω-

μη με τραβάτε-

μη με κουνάτε-

..."

...

*Η έκθεση των τοπίων της Γιούλικας Λακερίδου στο μουσείο της Πόλεως των Αθηνών διαρκεί ως τις 22 Ιουνίου.

...

Horror Beyond the Windscreen...

2009-05-20T15:51:00.007-04:00

....

Παραγωγή: Fatal Car

Σενάριο: Cadavre Ambulant

Σκηνοθεσία: Cadavre Ambulant

Κείμενο: Cadavre Ambulant

Φωτογραφία: H. Constantinos

Πρωταγωνιστεί: Το Καντάβρ

....

Στην πάνω αίθουσα: Horror Behind the Windscreen...

....

Το Καντάβρ γύρισε σπίτι του βρεγμένο, λασπωμένο και τρομοκρατημένο.

Πουθενά πια δεν έβρισκε ησυχία. Εκεί που έκανε ένα βραδινό θαλασσινό μπανάκι, ένα ύποπτο ζευγάρι άρχισε να φωτογραφίζει το αυτοκίνητό του.

Ευτυχώς, τους πρόλαβε την ώρα ακριβώς που ετοιμάζονταν να του το κλέψουν.

Τους ξέφυγε, αλλά αναγκάστηκε να πέσει σε μια λακκούβα που έσπασε τη μοναδική του ανάρτηση.

«Πού πάει πια ο κόσμος», αναφώνησε το Καντάβρ.

Προσεχώς...

2009-05-16T05:39:00.018-04:00

Η επιστροφή του άσωτου Καντάβρ

2009-05-01T17:33:00.003-04:00

Το Καντάβρ λυπάται πολύ που έλειπε τόσο καιρό, αλλά είχε μεγάλες δυσκολίες. Πρώτα του έφεραν το αυτοκίνητό του, χωρίς μηχανή φυσικά. Κουράστηκε πολύ για να παραγεμίσει όλον αυτό το χώρο, και είχε και το γέρο που το κορόιδευε (βέβαια το βοήθησε κιόλας, γιατί του έφερε μια πετρελαιογεννήτρια). Μετά έπαθε κάτι σαν νευρική κρίση, γιατί τη μέρα νόμιζε ότι του κλέβουν το αυτοκίνητο και τη νύχτα ότι του το καίνε. Μετά, το πλαστικό μανεκέν άρχισε να ζητάει συνέχεια εκδρομή.
Τελικά το Καντάβρ αποφάσισε να ηρεμήσει για λίγο στο αγαπημένο του θέρετρο, το Ξενία της Πάρνηθας, και στέλνει τους χαιρετισμούς του.

Το Καντάβρ πάει για ψώνια

2009-03-25T17:16:00.004-04:00

Ήταν μια δύσκολη μέρα για το Καντάβρ. Είχε βρει ένα πλαστικό μανεκέν και προσπαθούσε να το πάει στο σπίτι του για να διακοσμήσει το σαλόνι. Αλλά το είδαν κάτι 16χρονα και ήθελαν να το τραβήξουν με τα κινητά τους για να το ανεβάσουν στο You-Tube.

Το Καντάβρ έφτασε σπίτι του λαχανιασμένο, βρεγμένο απ' τη βροχή και πιασμένο, γιατί το φύσηξε ο αέρας καθώς έτρεχε να γλυτώσει με το μανεκέν στηριγμένο στο κεφάλι του.

Σωριάστηκε σε μια στίβα λάστιχα αυτοκινήτου, που είχε στη βεράντα για μαξιλάρες.

"Ως εδώ και μη παρέκει!", είπε στον εαυτό του, και αποφάσισε ότι του χρειαζόταν ένα αυτοκίνητο. Ούτε να το αγνοούν, ούτε να το περιφρονούν, ούτε να το ποδοπατούν πια.

Το Καντάβρ ήξερε μόνο έναν έμπορο. Αυτός πουλούσε αυτοκίνητα χωρίς μηχανή, τηλεοράσεις που δεν έδειχναν και άχρηστα πτυχία.

Το πρόβλημα ήταν με τι να τον πληρώσει. Στο σπίτι του υπήρχαν: ένα ψυγείο Ιζόλα, ένας κόκκινος καναπές με ένα κόκκινο μαξιλάρι, ένα μαδημένο χριστουγεννιάτικο δέντρο, μια βιβλιοθήκη με σκουπίδια τοποθετημένα σε όλα τα ράφια, ένα ολοκαίνουργιο λάπτοπ με connex, και το μανεκέν. Το Καντάβρ δεν μπορούσε να αποχωριστεί τίποτε από αυτά. Σκέφτηκε να ανταλλάξει τον αρουραίο, αλλά αυτός έσκουζε και τσίριζε και το Καντάβρ τον λυπήθηκε.

Μετά τα μεσάνυχτα το Καντάβρ στεκόταν μπροστά στον έμπορο.

-Θέλω ένα αυτοκίνητο, είπε το Καντάβρ.

-Είσαι μικρούλι. Θες ένα σεϊτσέντο; είπε ο έμπορος.

-Θέλω ένα Μάζντα, σπορ, τούρμπο, με δισκόφρενα και δυναμικές αναρτήσεις, παρακαλώ, είπε το Καντάβρ.

-Χμ, είπε ο έμπορος. Τι έχεις εκεί;

-Την μαγκούρα ενός πεισματάρη γέρου, είπε το Καντάβρ.

-Αχά, είπε ο έμπορος και τα μάτια του γυάλισαν. Τσαλάκωσε και πέταξε κάτω ένα κουτάκι κοκα-κόλα που κρατούσε, και έφερε κάτι κλειδιά και μια κορνίζα.

-Είναι δικό σου, και έδειξε στο Καντάβρ ένα κατασκουριασμένο αυτοκίνητο. "Μην ανησυχείς, θα στο φέρω εγώ στο σπίτι σου. Πάρε και αυτό το κορνιζαρισμένο πτυχίο ιστορικού τέχνης, για δώρο".

Το Καντάβρ επέστρεψε στο σπίτι της οδού Ανθέων κατευχαριστημένο, με τα κλειδιά και την κορνίζα.

-Φόρεμα δεν μου πήρες, είπε το πλαστικό μανεκέν.

L'enervement du Cadavre

2009-03-20T10:10:00.005-04:00

Το Καντάβρ καθόταν στη βεράντα του και προσπαθούσε να σκεφτεί πέντε εκνευριστικά πράγματα, για να παίξει στο παιχνίδι της Άστρια. 'Ηταν πολύ δύσκολο, γιατί στην αρχή μπορούσε να σκεφτεί μόνο εξοργιστικά πράγματα, ενώ μετά η σκέψη του καταλήφθηκε από την εικόνα ενός τεράστιου λουκουμά που είχε δει μέσα στο ψυγείο του πεισματάρη γέρου. Όλα αυτά έφεραν στο Καντάβρ έναν εκνευρισμό.
Τελικά, κατάφερε να αποκλείσει τα εξοργιστικά πράγματα και έφτιαξε μια μαγική εικόνα με μερικά πράγματα που απλώς το εκνευρίζουν. Ψάξε να τα βρεις.

Και επειδή το Καντάβρ, αν κατάλαβε καλά, πρέπει να καλέσει άλλους τρεις να παίξουν, καλεί τη Μαριέλα, την Carpe Diem και την Όλγα.

Λύση:
5. Το ίδιο το Καντάβρ ("Μου τη δίνει να είμαι το Καντάβρ!").
4. Η αστική μόδα (urban fashion) και η αστική κουλτούρα (urban culture).
3. Τα σκουπίδια, όταν δεν έχουν μέσα τίποτα φαγώσιμο.
2. Τα SUV.
1. Οι οπαδοί και κάθε είδους αλαλιασμένα πλήθη και οι βοσκοί τους.

Περί της επίδρασης του ανέμου στο Καντάβρ

2009-03-15T17:38:00.001-04:00

Μια ανοιξιάτικη ταραχή έπιασε το Καντάβρ, που δεν έβρισκε ησυχία μέσα στο ερείπιό του. Βγήκε έξω μέσα στη νύχτα και το αλάλιασε ένας δυνατός αέρας. Η μυρωδιά από τις καυκαλήθρες που φυτρώνουν στους ερημότοπους της γειτονιάς του και τα περίεργα φώτα του φεγγαριού το μπέρδεψαν και έβαλαν παράδοξες ιδέες στο κεφάλι του.

Τίγρεις και τιγράκια

2009-03-11T13:16:00.005-04:00

Μια φωτογραφία του H. Constantinos θύμισε στο Καντάβρ ένα όνειρο που είχε δει μερικούς μήνες πριν. Πήγε στον αρουραίο και του το ζήτησε (επειδή το Καντάβρ δεν ξέρει να γράφει, υπαγορεύει τα όνειρά του στον αρουραίο). Είχε αρχίσει να φοβάται ότι το έφαγε το χαρτί ο αρουραίος, γιατί καθυστερούσε και προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο λέγοντας "είσαι ένα κατάλοιπο της αστικής παρακμής" ή "δεν μπαίνεις σε κανέναν κάδο, να βρεις τίποτα πεταμένα έγγραφα, τίποτα αποδείξεις σκανδάλων, τίποτα μυστικές συμφωνίες αντί να γράφεις τα όνειρά σου" κτλ. Τελικά το όνειρο βρέθηκε και ιδού τι έγραφε:

"Παρασκευή και 13, ξημερώματα.
Είχα κάνει μια τεράστια βόλτα και διέσχιζα κουρασμένος ένα δρόμο στου Γκύζη. Εκεί που περπάταγα ένιωσα κάτι να περνάει γρήγορα δίπλα μου. Ήταν ένα ζώο γκρίζο με μακριά πίσω πόδια και όπως κοίταζα έκανε έναν μεγάλο πήδο! "Ένα καγκουρό!" αναφώνησα. Πίσω από ένα αυτοκίνητο πετάχτηκε και δεύτερο καγκουρό. Άρχισα να γελάω, αλλά είδα μια τίγρη και μου κόπηκαν τα γέλια.

Ήταν μια λευκή τίγρη, φαινόταν κάπως χαμένη, τριγύριζε ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τα μύριζε. Λίγο πιο πέρα φάνηκε και δεύτερη τίγρη, κίτρινη με ρίγες. Φοβήθηκα πολύ. Έτρεξα στην πόρτα μιας πολυκατοικίας και άρχισα να φωνάζω "Βοήθεια! Βοήθεια!". Παρατήρησα ότι μια κυρία στο χαμηλό μπαλκόνι του πρώτου ορόφου με έγραφε κανονικά. Δε με ένοιαξε, γιατί η πόρτα ήταν ήδη ανοιχτή. Έσπρωξα, μπήκα μέσα και την έκλεισα. Σκέφτηκα ότι με όλη τη φασαρία και τις απότομες κινήσεις που έκανα, ήταν θαύμα που δε με έφαγε η τίγρη. Μετά ηρέμησα και σκέφτηκα ότι αν πήγαινα στον πρώτο όροφο, θα μπορούσα να απολαύσω το θέαμα ασφαλής.

Μπήκα στο ασανσέρ αλλά μόλις πάτησα το κουμπί άρχισε να ανεβαίνει και δε σταμάτησε παρά μόνο όταν έφτασε στην ταράτσα.
Στην ταράτσα υπήρχαν τόσο περίεργα πράγματα που ξέχασα τελείως να κοιτάξω κάτω.

Βγήκα από μια στενή μεταλλική πόρτα. Η ταράτσα δεν ήταν ενιαία, αλλά αποτελούνταν από διάφορους χώρους σε διαφορετικά επίπεδα. Στη μέση ήταν οι καμινάδες του καυστήρα. Πήγα προς τα δεξιά και κατέβηκα μερικά σκαλοπάτια. Πίσω από το καπάκι του φωταγωγού, σε ένα μικρό τετράγωνο χώρο, ανακάλυψα ένα σωρό σούβλες με αρνιά παρατημένα. Άλλα ήταν ψημένα και άλλα ωμά. Μερικά ίσως ήταν σάπια, γιατί κρέμονταν οι πέτσες τους, αλλά δεν έβλεπα καλά.
"Μα τι τους έπιασε και άφησαν τα αρνιά τους εδώ πάνω;" σκέφτηκα.
Ανέβηκα τα σκαλοπάτια και πήγα αριστερά. Αυτό που είδα εκεί ήταν μια αποκάλυψη.

Υπήρχαν κάτι σαν αρχαία ερείπια. Μερικοί μισογκρεμισμένοι πέτρινοι τοίχοι, σκαλοπάτια, κίονες... Εντωμεταξύ, είχε ανατείλλει μια κίτρινη πανσέληνος και το θέαμα ήταν πανέμορφο και ταυτόχρονα προκαλούσε δέος.
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι δουλειά είχαν όλα αυτά στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας του '70. Μήπως τα έφτιαξε κάποιος πλούσιος που είχε το ρετιρέ; αναρωτήθηκα. Ή μήπως όλη η πολυκατοικία ήταν πέτρινη και αρχαία, και δεν το είχα προσέξει κάτω; Τότε θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ο καλός μου φίλος ο αρουραίος, για ένα σκάνδαλο με έναν αρχαιολόγο. Είχε μετακινήσει ένα μικρό ναό για να στολίσει τη βίλα του. Ίσως να τα είχε κρύψει εδώ!
Άρχισα να περιπλανιέμαι ανάμεσα στις κολόνες. Στο κάτω μέρος μιας σκάλας υπήρχε ένας χώρος κάπως πιο κλειστός. Σε έναν τοίχο, είδα κρεμασμένους δυο πίνακες με μπαρόκ κορνίζες. Μπροστά υπήρχε ένα μικρό τραπέζι. Όταν πλησίασα είδα ότι το ένα κάδρο παρίστανε τον ιδρυτή της Εθνικής Τραπέζης.
"Αυτό είναι!" φώναξα με ανακούφιση. Θυμήθηκα ότι πριν μερικά χρόνια, η Εθνική Τράπεζα είχε φτιάξει ένα χώρο για λέσχη των στελεχών της.

Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η μορφή του δεύτερου κάδρου ήταν στην πραγματικότητα ένας ζωντανός άντρας καθισμένος πίσω από το τραπεζάκι, που τόση ώρα ήταν εντελώς ακίνητος. Ήταν μεταμφιεσμένος σε ευγενή του 18ου αιώνα και τώρα γελούσε σιγανά.
Ξαφνικά ήταν ντυμένος με σύγχρονα ρούχα, ένα ωραίο casual κουστούμι. Μου έκανε νόημα να πλησιάσω!

Τον αναγνώρισα. Ήταν ένας διάσημος μάγος! Ε, αυτό τα εξηγούσε όλα. Ποιος άλλος θα έφτιαχνε έτσι το σπίτι του και θα διασκέδαζε τρομάζοντας τον κόσμο με οφθαλμαπάτες;
Με κάλεσε στο σαλόνι. Πήγαμε σε ένα πιο ζεστό χώρο με ένα μεγάλο τραπέζι και μου έφερε μια πορτοκαλάδα. Μετά με ρώτησε αν ήθελα να δω τα τιγράκια του. Πήγε και τα έφερε από κάποιο άλλο σημείο της ταράτσας. Ήταν νεογέννητα, μικρά σαν γατάκια. Αναρωτήθηκα αν είχαν κάποια σχέση με το τσίρκο που τριγύριζε κάτω, αλλά δεν τόλμησα να ρωτήσω. 'Ηταν γλυκούλια και του ζήτησα να τα χαϊδέψω.
Μου τα έδωσε αλλά δε με συμπάθησαν. Μου έμπηξαν κάτι νυχιές!".

Φωτογραφίες από τη Θεσσαλονίκη

2009-03-05T17:52:00.008-04:00

Το Καντάβρ βρήκε, μέσα στο ντουλάπι του αρουραίου, μερικές ανέπαφες φωτογραφίες από το ταξίδι του στη Θεσσαλονίκη. Ανακάλυψε επίσης πως ο αρουραίος ήταν συλλέκτης παλιών καρτποστάλ και τεκμηρίων. Στο αρχείο του είχε μια ιστορική φωτογραφία του Λευκού Πύργου πριν ασπρίσει, όταν δηλαδή ήταν μια αιματοβαμμένη φυλακή. Στην ταράτσα διακρίνεται ένας φυλακισμένος που ονειρεύεται τις μέρες που θα υπάρχουν ευκολότεροι τρόποι από το σοβάτισμα όλης της φυλακής για να την κοπανίσει κάποιος.

Ένα σπίτι που το Καντάβρ θα ήθελε να ήταν το δικό του

Ο Γολγοθάς του Καντάβρ

Επαναφορά Κανταβρικής μνήμης

2009-02-28T19:30:00.010-04:00

Το Καντάβρ ξύπνησε ξεσκέπαστο, παγωμένο και πιασμένο στον καναπέ του. Μόλις πήγε να σηκωθεί, συνειδητοποίησε ότι δε θυμόταν ούτε πώς το λένε, ούτε τι είναι, ούτε πού βρίσκεται. Τρομαγμένο ξαναχώθηκε στον καναπέ και σκεπάστηκε με την κουβέρτα. Όλη τη μέρα έμεινε εκεί με την ελπίδα ότι η μνήμη του θα επέστρεφε. Εντωμεταξύ, ένας γιγάντιος κόκκινος αρουραίος το παρακολουθούσε υπομονετικά θρονιασμένος σε ένα κόκκινο μαξιλάρι.

Πράγματι, προς τα μεσάνυχτα το Καντάβρ πετάχτηκε ξαφνικά όρθιο φωνάζοντας: "Τα θυμήθηκα όλα!". Ενθουσιασμένο άρχισε να διηγήται στον αρουραίο ότι πήγε μια εκδρομούλα στη Θεσσαλονίκη. Μόλις έφτασε πήγε στο Λευκό Πύργο κι όταν έφυγαν όλοι οι επισκέπτες τρύπωσε μέσα. Εκεί υπήρχε μια ωραία έκθεση με βίντεο, βελάκια, ταμπέλες κτλ, ώστε να μπορούν οι τουρίστες μέσα σε μια-δυο ώρες να τα ξέρουν όλα για την πόλη και την ιστορία της, για να μπορούν μετά να πάνε ανενόχλητοι για τον πατσά τους. Το Καντάβρ, που δεν έχει πάει στο σχολείο, διάβασε με δυσκολία μερικές ταμπέλες. Έτσι έμαθε ότι το 1917 μια μεγάλη πυρκαγιά έκαψε όλη σχεδόν την παλιά πόλη και κυρίως την εβραϊκή συνοικία γιατί... εμ... τα σπίτια εκεί καίγονταν πιο εύκολα και ήταν οι φωτιές πολύ συνηθισμένες. Η φωτιά είχε ξεκινήσει, σύμφωνα με την ταμπέλα, από μια νοικοκυρά που τηγάνιζε μελιτζάνες.

Αμέσως στο Καντάβρ ήρθε μια ακατανίκητη επιθυμία να φάει μελιτζάνες τηγανιτές μέσα στην παλιά την πόλη. Αντί να δει τα μνημεία, όλη τη νύχτα κοίταγε απ' τα παράθυρα να δει τι μαγείρευαν οι Θεσσαλονικιές νοικοκυρές, αλλά ούτε πολλές νοικοκυρές υπήρχαν, ούτε μαγείρευαν. Τελικά, πάντως, βρήκε και έκλεψε ένα ολόκληρο τηγάνι μελιτζάνες. Δεν μπόρεσε όμως να τις φάει με την ησυχία του, γιατί το κυνηγούσε η αστυνομία και κάτι σκυλιά. Τα χαράματα άραξε μέσα στην αρχαία αγορά και τις έφαγε όλες εκτός από μία, που την κράτησε για ενθύμιο. Είχαν όμως κατασκονιστεί με τη σκόνη του χρόνου και του έφεραν μια ενοχλητική αμνησία. Την υπόθεση περί αμνησίας αποδείκνυαν περίτρανα τα αποτελέσματα της βρώσης της τελευταίας μελιτζάνας.

"Κουραφέξαλα", είπε επιτιμητικά ο αρουραίος.

Μασουλημένες φωτογραφίες 2

2009-02-27T18:54:00.007-04:00

"Σαν να θυμάμαι κάτι" μονολογούσε το Καντάβρ, καθισμένο αναπαυτικά στον ξεφτισμένο κόκκινο καναπέ του με τα χρυσά πόδια. Στο ένα χέρι κρατούσε μια μασουλημένη φωτογραφία που έσωσε από τον αρουραίο και στο άλλο μια καμένη τηγανιτή μελιτζάνα που βρήκε στο ταξιδιωτικό του σακίδιο. "Έτρεχα στην άνω πόλη κρατώντας κάτι κλεμένο και μερικοί με κυνηγούσαν. Δεν είχε πουθενά να τρυπώσω γιατί όλα τα σπίτια ήταν ανακαινισμένα και βαμμένα γαλάζια, ροζ και φιστικί. Τι κρατούσα, γαμώτο; Μυστήριο... Τελικά όμως βρήκα ένα ωραίο σπίτι... Είχε ένα παράθυρο... κάπως έτσι..." είπε το Καντάβρ καθώς έφτιαχνε ένα σχέδιο του σπιτιού. Μετά, χωρίς να το καλοσκεφτεί, έφαγε την καμένη μελιτζάνα.

Χαμένες αναμνήσεις και μασουλημένες φωτογραφίες

2009-02-26T17:41:00.000-04:00

Το Καντάβρ πήγε μια εκδρομούλα στη Θεσσαλονίκη. Γύρισε με μια μεγάλη στίβα φωτογραφίες αλλά τώρα τις έχει χάσει όλες, γιατί ο μεγάλος κόκκινος αρουραίος που ζει στο υπόγειο του σπιτιού του τις πέταξε στην αποχέτευση, τις τσαλαπάτησε και τις μασούλησε. Χωρίς φωτογραφίες, το Καντάβρ δυσκολεύεται να βάλει σε μια σειρά τις αναμνήσεις του. Θυμάται ότι προς το τέλος της εκδρομής κάτι κοιτούσε μέσα από ένα σαλονικιό παράθυρο, αλλά τι; Και γιατί;

2009-02-12T16:04:00.000-04:00

(Στο σπίτι του πεισματάρη γέρου) Κοντά στην πλατεία Π., ανάμεσα σε μια εγκαταλειμμένη βιοτεχνία κι ένα παρκάκι βρίσκεται ένα μυστηριώδες βασίλειο. Το πεζοδρόμιο ξαφνικά σταματάει και δίνει τη θέση του σε ένα χωμάτινο μονοπάτι που κατηφορίζει ανάμεσα σε θάμνους και ξερόφυτα. Μετά είναι η πύλη: μια σιδερένια παλιόπορτα χωρίς χερούλι. Μπροστά από την πόρτα, αντικαθιστώντας το χερούλι, είναι μια κοτρόνα αρκετά μεγαλύτερη από μπάλα του μπάσκετ. Επειδή λείπει και ένα μεγάλο κομμάτι κάγκελου από το τοιχάκι, έχουν τοποθετηθεί εκεί άλλες τρεις κοτρόνες. Μέσα από το τοιχάκι είναι ο ρουμανιασμένος κήπος. Απότιστες πρασινάδες και κλαδιά πετάγονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Στο κέντρο του ρουμανιού είναι το σπίτι. Τετράγωνο, πέτρινο, χαμηλό, κλειστό από παντού σαν φρούριο. Τα παράθυρα είναι όλα χτισμένα. Ωστόσο, από την τζαμένια πόρτα διακρίνεται φως τα βράδια. Επίσης, υπάρχει κλιματισμός.

Το Καντάβρ, ον που χαρακτηρίζεται από μεγάλη περιέργεια, έχει περάσει ατέλειωτες ώρες κρυμμένο πίσω από αυτοκίνητα ή σκουπιδοτενεκέδες προσπαθώντας να δει ποιος μένει εκεί. Όμως, κανείς δε βγαίνει από την πόρτα. Το Καντάβρ υποθέτει πως το σπίτι ανήκει σε έναν πεισματάρη γέρο. Τον φαντάζεται να σημαδεύει με την καραμπίνα του τους εργάτες που τοποθετούν τα πεζοδρόμια και να τους λέει: "ουστ!". Το ίδιο λέει σε όσους θέλουν να αγοράσουν το οικόπεδό του.

Αποδείχτηκε ότι κι ο γέρος παρακολουθούσε το Καντάβρ. Βγήκε από την πίσω πόρτα και το τσάκωσε στα πράσα. Πιστεύοντας ότι είναι ο χάρος που ήρθε να τον πάρει, του έδωσε ένα γερό χέρι ξύλο. Μετά, καταλαβαίνοντας το λάθος του, το πήρε μέσα στο σπίτι και του έδωσε ένα λουκουμά. Το έβαλε να κάτσει σε ένα καφάσι και του διηγήθηκε τα βάσανά του. Κατηγόρησε τους γιους του και τις γυναίκες τους, τον γείτονα,το σκύλο του γείτονα, όλους τους γείτονες γενικώς, την κυβέρνηση, το ΙΚΑ, τον ΟΓΑ, τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, την εφορία, την τηλεόραση, το κλιματιστικό και αυτούς που βάζουν τα πεζοδρόμια. Στο τέλος αποκοιμήθηκε.
Το Καντάβρ προσπάθησε να το σκάσει βγάζοντας μερικά τούβλα από το παράθυρο αλλά τελικά βαρέθηκε και κοιμήθηκε κι αυτό.

2009-02-06T19:51:00.000-04:00

Το Καντάβρ συνήλθε από ένα απαίσιο συνάχι και σκαρφάλωσε στο κάστρο της Χαλκίδας για να ρίξει μια ματιά.

2009-02-02T15:17:00.001-04:00

(Ένας κανταβρικός εφιάλτης) Το Καντάβρ κοιμήθηκε παγωμένο μέσα σε μια σαμπρέλα, κάτω από τη γέφυρα της Χαλκίδας. Είδε ένα φοβερό εφιάλτη. Παραδόξως, στον εφιάλτη δεν υπήρχαν νερά, βάρκες ή καρχαρίες.

Είδε πως ήταν μέσα σε ένα από τα αγαπημένα του ερείπια, ένα εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο. Έκοβε βόλτες στα άδεια δωμάτια, κοιτούσε μέσα στα ντουλάπια, έξυνε την ξεκολλημένη ταπετσαρία και γενικά ήταν πολύ ευχαριστημένο. Ξαφνικά, χωρίς να καταλάβει πώς, βρέθηκε σε ένα μεγάλο δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους. Κατάλαβε πως βρισκόταν σε μια έκθεση τέχνης. Γύρω του έβλεπε μερικά από τα έργα: μερικά δοκάρια ακουμπισμένα στον τοίχο και δίπλα τους ένα κάδρο με τη φωτογραφία ενός δοκαριού, ένα σωρό σκουριασμένα πιστόλια πάνω σε μια μεγάλη μαξιλάρα, ένα μαύρο πλαστικό ανθρώπινο κεφάλι με αχυρένια μαλλιά που ορθώνονταν σαν γουρουνότριχες, ένα άλλο γύψινο μαύρο κεφάλι που ούρλιαζε κρεμασμένο ανάποδα από το ταβάνι, μια μισοφαγωμένη κορνίζα, ένα διάφανο πλαστικό μανεκέν που κρατούσε ένα κινητό και μια κασέτα, ένα λιωμένο πλαστικό κρίνο που κρεμόταν από ένα τσιγκέλι, μια μαύρη πλαστική καρέκλα δεμένη με αλυσίδα από ένα μαύρο πάσαλο και την προτομή ενός κόκκινου κατσαρόμαλλου τέρατος.

Το Καντάβρ ήθελε να φύγει πισοπατώντας πριν το καταλάβουν οι φιλότεχνοι, αλλά κατά κάποιο τρόπο βρέθηκε στο κέντρο της αίθουσας, δίπλα στο κατσαρόμαλλο τέρας.

Ξαφνικά, διαπίστωσε ότι το περιεργάζονταν ένας έμπορος τέχνης και η βοηθός του, που κρατούσε έναν φραπέ. Το Καντάβρ ήθελε να το βάλει στα πόδια, αλλά είχε κοκκαλώσει. Ο έμπορος και η βοηθός πλησίαζαν όλο και περισσότερο και τελικά το Καντάβρ έδωσε ένα σάλτο! Ένιωσε όμως ότι ο έμπορος του κρατούσε το ένα πόδι.
Το Καντάβρ γαντζώθηκε από το κατσαρόμαλλο τέρας. Ήθελε να φωνάξει ότι δεν είναι έργο τέχνης, αλλά λέξη δεν έβγαινε από το στόμα του. Κοίταξε προς τα πάνω και είδε ότι το κατσαρόμαλλο τέρας του έβγαζε τη γλώσσα.

Σημείωση: τα παραπάνω έργα εκτέθηκαν στην Art Athina 2008. Η τοποθέτησή τους όπως φαίνεται στην εικόνα είναι φανταστική.

2009-01-27T17:52:00.000-04:00

Το Καντάβρ έκλεψε μια τρύπια βάρκα από την προβλήτα και πήγε για βαρκάδα. Καθώς ανοιγόταν στα βαθιά, φωσφορίζοντας από τη χαρά του, τραγουδούσε: "Σπασμένοο καράβιιι νά'μαι πέρα βαθιάααα, έτσι νά'μαι... Με δίχως κατάρτιαα, με δίχως πανιάααα, να κοιμάμαι..." και "Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστήηηης... των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντωωωνννν..." και μετά "Σαν ανοιξιάτικο καράβιιι... όλο πανιά χρωματιστάααα... όσα η ζωή σου έχει βάρηηη... τά'ριξες μέσα στα νεράαααα...", μέχρι που η βάρκα βούλιαξε και το Καντάβρ αναγκάστηκε να γυρίσει στη Χαλκίδα κολυμπώντας.

2009-01-21T17:36:00.000-04:00

Ο καπετάν Ηρακλής στα νερά της λησμονιάς

2009-01-17T04:58:00.000-04:00

Το Καντάβρ ξύπνησε ξυλιασμένο, στραμπουληγμένο και τσαντισμένο μέσα στο ψυγείο Izola που χρησιμοποιούσε για κρεβάτι (πάντως στην πρίζα το έβαζε μόνο το καλοκαίρι).

"Μου χρειάζεται θαλασσινός αέρας", σκέφτηκε, και κατέβηκε στο λιμάνι να δει τα ναυάγια.

Ήταν κάτι κότερα, γιοτ και ιστιοφόρα που τα είχε βουλιάξει μια μεγάλη παλίρροια εκεί που ήταν δεμένα. Μερικά από αυτά μάλιστα δεν είχαν προλάβει να βγουν ποτέ στα ανοιχτά.

Το Καντάβρ αγαλλίασε και πήρε ένα χρώμα θαλασσί λιμανίσιο.

2009-01-09T07:54:00.000-04:00

(Μια κανταβρική ανάμνηση) Καθώς το Καντάβρ έσερνε προς το σπίτι του μια γιγαντιαία σακούλα σκουπιδιών που είχε μέσα ένα μαδημένο πλαστικό έλατο, ένα κιλό ποδοπατημένα λαμπάκια, μερικά μισοφαγωμένα μελομακάρονα και ένα καμένο ποντίκι (υπολογιστή), θυμήθηκε τον ρακοσυλλέκτη της οδού Μητσάκη, όπως τον είχε δει τη μέρα που ο δήμος κατεδάφισε το σπίτι του. Τη στιγμή που ένας εκσκαφέας γκρέμιζε τη σκεπή, ο ρακοσυλλέκτης στεκόταν στο χωλ, πάνω σε ένα λόφο από μπάζα, κρατώντας τις δύο τελευταίες σακούλες του θησαυρο-σωρού του. Το Καντάβρ δεν τον ξαναείδε από τότε. Εξάλλου αποφεύγει τους ρακοσυλλέκτες και σπουπιδιάρηδες, γιατί φοβάται μήπως το περάσουν για σκουπίδι.

2008-12-30T17:30:00.000-04:00

Το κινούμενο καντάβρ εύχεται καλή χρονιά και καλή τύχη σε όλους τους επισκέπτες της σελίδας του και τους ευχαριστεί (ιδιαίτερα τον H.Constantino) για τα σχόλιά τους, που το ενθαρρύνουν πολύ.
Ο άγιος Βασίλης και ο νέος χρόνος επισκέπτονται το τελευταίο σπίτι της οδού Ανθέων.

2008-12-23T16:48:00.000-04:00

Εθνική Βιβλιοθήκη (το αίθριο απόρριψης ελαττωματικών βιβλίων)

2008-12-12T17:11:00.000-04:00

2008-12-06T13:55:00.000-04:00

Λεπτομέρεια από το "Ξενία" της Πάρνηθας

2008-11-28T07:51:00.000-04:00

2008-11-20T04:06:00.000-04:00

2008-11-14T13:32:00.000-04:00

2008-11-14T06:43:00.000-04:00